• Woensdag 17 oktober 2018 rond één uur. Ik maak een wandeling met onze hond langs het IJsselmeer op onze vakantieplek in Workum waar we op dat moment genieten van de zoveelste mooie nazomerdag. Terug bij de camper klampt Karen me aan. "Frans Grotendorst is overleden".
    Frans overleden? Hoe kan dat nou? Op dat moment weten we nog weinig details, behalve dat het gebeurd is op het veld. Natuurlijk ben ik met stomheid geslagen, niet wetend wat ik tegen Karen moet zeggen. Wel meteen het besef: wat een verlies voor Hetty, Richard, Catalina, Robin, Sharon, kleinkinderen en familie, wat een verlies voor de vereniging, wat een verlies voor het korfbal.

    Frans, de duizendpoot. De man met de ijzeren discipline. Schijnbaar onvermoeibaar. Nooit verzakend. Als Frans een taak op zich nam, dan wist je dat die ook uitgevoerd werd. Meestal ruim binnen de gestelde tijd. Zeer gesteld op orde en netheid en het principe ‘afspraak is afspraak’. Daarom had hij veel moeite met mensen die daar een loopje mee namen. Dat irriteerde hem vreselijk, begrijpelijk vanuit zijn levensvisie. Dat botste soms ook behoorlijk en dan had hij er moeite mee om door te gaan. En toch deed hij dat altijd, uit liefde voor de vereniging en het korfbal in het algemeen.

    Zijn veelzijdigheid, de hoeveelheid functies en taken die hij uitgevoerd heeft, met name voor het korfbal, grenst eigenlijk aan het ongelooflijke.  Op alle niveaus, binnen de club, binnen de gemeente, binnen de bond.  Als bestuurder, als trainer, als districts-commissielid, als organisator, als "manusje van alles". Dat laatste is een betiteling die hem geen recht doet, want Frans was ook nog een keer een echte vakman. Hij was de drijvende kracht die onze fantastische accommodatie het aanzicht heeft gegeven dat het nu heeft. Dat geldt zowel voor het clubhuis als het kunstgrasveld.

    Maar wat Frans vooral sierde in mijn ogen: hij voelde zich nergens te goed voor. Handen uit de mouwen, of het nu ging om de prullenbakken te legen, de vloer na een feestavond te dweilen of een beleidsplan opzetten. Hij deed het allemaal met volle inzet.

    Het is onbegonnen werk om al zijn verdiensten en functies op een rijtje te zetten maar een aantal zaken mogen in dit in memoriam niet ongenoemd blijven. Vrijwilliger vanaf zijn twintigste. In twee periodes 17 jaar voorzitter van Steeds Hooger. Als trainer vele successen geboekt bij o.a. Oost Arnhem en Steeds Hooger dat hij naar de hoofdklasse bracht. Maar ook scheidsrechters begeleid, verenigingsondersteuner geweest en ... leider bij jeugdkampen. Niet alleen erelid bij Steeds Hooger, maar ook bij Oranje Zwart, een club die Frans eveneens getraind heeft. Voor de Apeldoornse Sportraad heeft Frans veel werk verzet en diverse onderzoeken gedaan. Voor het KNKV heeft hij veel tijd besteed aan het opzetten van de kennisbank. Het uitzoeken en uitpluizen van zaken was hem op het lijf geschreven en dat werd dan ook altijd grondig gedocumenteerd. En dat is nog maar een greep uit alles wat Frans gedaan heeft. Zijn laatste klus: een belangrijke rol spelen in de totstandkoming van de fusie tussen Steeds Hooger en Atalante als lid van de stuurgroep die dat proces begeleid heeft. Op de eerste JAV van KV Apeldoorn, maandag 15 oktober, sprak Frans als gewoonlijk nog vol vuur over zaken die hem na aan het hart lagen.

    Frans heeft in een interview voor het KNKV, net een jaar geleden, aangegeven dat hij zijn voorzitterschap bij Steeds Hooger het leukste vond. Ik weet wel dat daarbij zijn hart bij de accommodatie lag. In grote verbouwingsprojecten heeft Frans een grote en leidende rol gespeeld.  Hij vertoefde graag op het veld om onderhoud en beheer te plegen, samen met zijn werkploeg. In het genoemde interview zei Frans: "Verder werk ik iedere morgen een uur of drie à vier op het veld. Heerlijk in het bos, met het gefluit van de vogels op de achtergrond. Soms ben ik daar al om 7.00 uur, ga ik het gras maaien of zit ik op de trekker om het kunstgras te doen". Het is daarom wel bijzonder dat hij juist daar overleden is. Jammer dat zijn grote wens: de realisering van een korfbalhal op ons veld, nog niet in vervulling is gegaan.

    Hetty, Richard, Catalina, Robin en Sharon, kleinkinderen en familie, ik wens jullie heel veel sterkte in het dragen van dit enorme verlies. Zijn nagedachtenis als een bewonderingswaardige persoonlijkheid met een rijk leven moge het leed wat verzachten.

    Bert Arends